Chwalmy sławnych mężów...
i ojców, którzy nas poczęli.
Wszystkim im
składały hołd pokolenia,
bo w życiu swym okryli się chwałą.
Zebraliśmy się tu dzisiaj, aby dziękować Bogu
za życie Harolda Abrahamsa.
Aby złożyć hołd legendzie.
Teraz już tylko my dwaj,
młody Aubrey Montague
i ja,
możemy przymknąć oczy
i przywołać obraz tych kilku młodzieńców,
którzy nieśli nadzieję w sercach
i skrzydła u stóp.
HoteI Carlton, Broadstairs w hrabstwie Kent.
28 czerwca 1924 r.
Kochana Mamo. Strasznie mi przykro, że dopadło Cię to przeziębienie.
Tutaj też mamy okropną pogodę.
Dzięki za listy. Przykro mi, że sprawiłem Wam zawód pozwalając,
by igrzyska olimpijskie przeszkodziły mym lekcjom stenografii.
Ale gdybyście byli w moim wieku i mieli szansę wygrać mistrzostwa świata,
to też postępowalibyście jak głupcy.
To strasznie miło ze strony Papy, że mimo mojej głupoty finansuje mój pobyt tutaj.
To świetnie robi na ducha zespołu. Większości z nas udało się tu zjechać.
- Montague, krykiet w sali balowej! - Znowu?
Złe podanie!
Aubrey, zrób ustawienie.
- Co mówi sędzia? - Nie ma autu.
Co takiego? Było słychać na zachodnim wybrzeżu!
- Moja kolej, Liddell. - Nie dotknąłem piłki.
- Usłyszałeś, jak mi strzela kość. - Widziałem, jak piłka zeszła z toru!
Nawet jej nie musnął.
Jest aut, mówię wam. Do diabła, wszyscy są tu głusi i ślepi.
Aubrey, na miłość boską!
To niesprawiedliwe!
W porządku.
Jest tu Harold. Jak zwykle bardzo emocjonalny.
Dokładnie tak jak w pierwszym dniu w Cambridge.
Pamiętam, jechaliśmy tą samą taksówką.
KOLEGIUM CAIUS, CAMBRIDGE 1919
Te są moje.
- Zobaczymy się w środku, Aubrey. - Dobrze.
Dziękuję.
- Jak nazwisko? - Jesteśmy nowi.
Widzę, chłoptasiu. Jak nazwisko?
Abrahams. H.M.
- Na początku listy. Ze szkoły Repton? - Tak. Skończyłem rok temu.
- Byłeś w służbie? Walczyłeś we Francji? - Nie. Spóźniłem się.
Miałeś pecha, chłoptasiu.
Wielu poległych chętnie by się ze mną zamieniło.
Masz rację, synu.
Witamy w kolegium Caius.
- Podpisz tutaj. - Dziękuję.
Trzeba przejść przez dziedziniec, z prawej strony, po schodach do góry.
Dzięki.
A jak nazwiska panów?
Rogers, główny portier, a to pan Ratcliffe, mój asystent.
A więc, panie Rogers, Ratcliffe,
przestałem być "chłoptasiem", kiedy wstąpiłem do armii królewskiej.
- Czy to jasne? - Tak... panie Abrahams.
- Całkiem jasne. - Dziękuję.
Będę wdzięczny, jeśli będziecie o tym pamiętać.
- Do zobaczenia. - W porządku.
Synu, co studiuje twój kolega?
Prawo koszarowe?
Nie mam pojęcia.
Jedno jest pewne.
Z takim nazwiskiem na pewno nie będzie śpiewał w chórze kościelnym, co?
- Nazwisko? - Montague.
- Jak? - Montague.
Patrzę na listę ofiar wojny
i przebiegam po niej wzrokiem.
Jedno nazwisko za drugim, które wywołuje u mnie
i u waszych starszych kolegów
niepowstrzymane emocje.
Dla nowych studentów nazwiska te
pozostaną tylko nazwiskami.
Ale nam przywołują one obrazy twarzy
pełnych dobroci i uczciwości,
zapału i wigoru
i wielce obiecujących intelektualnie.
Kwiat pokolenia.
Chwała Anglii,
i właśnie za Anglię polegli
i za to, co Anglia reprezentuje.
A teraz z tragicznej konieczności ich marzenia stały się waszymi.
Nawołuję was. Przyjrzyjcie się sobie.
Niech każdy odkryje
swą szansę prawdziwej wielkości.
Ze względu na nich,
na wasze kolegium i na wasz kraj, chwyćcie się tej szansy.
Radujcie się nią
i dopilnujcie, aby żadna siła nie oderwała was od waszego zadania.
Czwartek, 10 października 1919 r.
Pierwszy dzień w Cambridge został ukoronowany
wyśmienitą kolacją dla studentów pierwszego roku.
Opiekun wygłosił wzruszającą mowę
i już nie mogę się doczekać właściwego rozpoczęcia semestru.
Klub rugby, towarzystwo golfa, tenis,
squash, flora i fauna, filatelistyka.
To wszystko? Straszny z ciebie leń!
- Kiedyś muszę się uczyć. - Obserwuj ptaki. Możesz wziąć ze sobą książki.
Nie umiem zarazem czytać i obserwować.
Pójdź w ślady W.G., mistrza krykieta. Jest tu ktoś z hrabstwa York?
Nie umiem nawet trafić w piłkę.
Gdzieś na polu bitwy
Wspólnie walczą z wrogiem.
Tam każdej matki syn
Jest gotów paść lub walczyć
Jeden za wszystkich i wszyscy za jednego
- Abrahams. - Śpiewasz tenorem?
- Brakuje nam tenorów. - Tylko pod wpływem tortur.
- Aubrey. A ty śpiewasz? - Chór szkolny, więcej nic.
A ty, Stallard?
Wyrzucili mnie, jak zaśpiewałem "Wlazł kotek na płotek".
Talentu nie starczy dla wszystkich.
Jeśli każdy byłby kimś
to nikt nie byłby nikim
- Zapisz też mojego przyjaciela. - Nie tak szybko.
Wspaniale! Zaczynamy próby "Jolanty" Gilberta i Sullivana.
- Byłem chłopięcym altem. - Świetnie! Możesz być Królową Elfów.
Gdzie byłeś, kiedy potrzebował cię kraj?
Mamy obowiązek wobec niepotrzebnie wymordowanych milionów ludzi!
Kiedy chłopcy są daleko
śnią o domu.
Cieszę się, że jesteś z nami, Stallard.
Trudno o dobrych średniodystansowców.
Nie gwarantuję tych czasów.
Przeważnie były mierzone szkolnym budzikiem.
Sekunda mniej lub więcej nie robi mi różnicy.
Znasz faceta o nazwisku Abrahams? H.M. Abrahams?
Zgłosił się na bieg kolegialny.
Co w tym nadzwyczajnego?
W ciągu całych 700 lat nikomu nie udało się wygrać.
A co ty robisz?
W porządku, dziękuję! Dziękuję.
Ogłaszam, że H.M. Abrahams z kolegiów Gonville i Caius
złożył formalne zgłoszenie na bieg kolegialny.
Pokaż im, Harold!
Dla tych, co nie znają reguł...
Zawodnik spróbuje przebiec wzdłuż obwodu dziedzińca,
od i do punktu pod zegarem,
w czasie wyznaczonym uderzeniami zegara w południe.
Dystans jest tradycyjnie oszacowany na 188 kroków.
Oj, Abrahams, co ty masz na stopach? Rakiety?
Bieg rozpocznie się...
- Abrahams, nie masz szans! - Zrób to dla Izraela!
Bieg zaczyna się przy pierwszym uderzeniu.
Zawodnik musi zakończyć z wybiciem godziny 12.
Dalej, Abrahams, ty pozerze!
Niech zawodnik przygotuje się do startu.
Ten Abrahams. Co o nim wiesz?
Wychowanek Reptonu.
Pochodzenie żydowskie.
- Jego ojciec jest finansistą w City. - Finansistą?.
Co to właściwie ma oznaczać?
Chyba pożycza ludziom pieniądze.
Właśnie.
A co mówią o synu?
Dobrze się uczy. Arogancki.
Tak defensywny, że aż kłótliwy.
Jak to zwykle z nimi bywa.
Posiada jednak silne poczucie obowiązku i lojalności.
Czy mówią, że umie biegać?
Jak wiatr.
Panowie, proszę się cofnąć. Usuńcie się z toru.
Dziękuję.
Panie Abrahams, ustawić się do startu.
Z powodu braku innych zawodników
pan Abrahams będzie biegł sam.
A właśnie że nie, panie starterze!
Pańskie nazwisko i kolegium?
Lindsay. Pobiegnę razem z kolegą.
Reprezentujemy Repton, Eton i Caius.
- Nie wiedziałem, że biegasz. - Ja o tobie też nie.
Jakiś koleś mi o tym powiedział. Pomyślałem, że cię trochę popchnę.
- Bardzo mi miło. - Świetnie.
Powodzenia.
Panowie, do startu, jeśli łaska.
Pamiętajcie, na pierwsze uderzenie zegara.
Dalej!
Osiem!
Dziewięć!
Dziesięć!
- Jedenaście! - Dalej, Harold!
Czy obaj dobiegli?
Chyba nie.
- Młody Lindsay przegrał o jeden krok. - Szkoda.
Dokonał tego. Człowiek Caiusa! Musisz być bardzo dumny.
Po raz pierwszy od siedmiu wieków.
Może oni naprawdę są narodem wybranym.
Wątpię, czy jest szybszy człowiek w całym królestwie.
Do startu.
Gotowi.
GÓRY W PÓŁNOCNEJ SZKOCJI 1920
Może to twój najlepszy przyjaciel, ale dla mnie jest najlepszym bratem.
Martwię się o niego, a nie o twoją błogosławioną drużynę atletyczną.
Zdecydował się pójść w ślady ojca i zostać misjonarzem.
Nie sądzisz, że ma dosyć pracy bez brania się za wyścigi?
Jest szybki, Jennie. Widziałaś go z piłką w rękach.
Widziałam go z Biblią w ręku.
I wiem, co jest najważniejsze.
Nie możesz mu odebrać takiej szansy.
Postaw go na tor, mówię ci...
Nic nie mów, Sandy. Nie chcę tego słuchać.
Eric jest bardzo bliski memu sercu.
Nie chcę, żeby jakieś bieganie przeszkodziło mu w pracy, słyszysz?
A, jesteś. Świetnie się spisałeś.
Panie i panowie,
jednym z zadośćuczynień za osiągnięcie pewnej złej sławy,
choćby tylko za sprawą rugby,
jest to, że czasem jest się proszonym do rozdawania nagród.
Mówi się, że dawanie jest lepsze od brania.
Coś wam powiem -
widok radości na tych chłopięcych twarzach
był wart dziesięć razy więcej niż puchary zbierające kurz na półce w Edynburgu.
Kiedy mieszkaliśmy w Chinach, mój ojciec
zawsze snuł liryczne historie o małej chatce w dolinie.
Ja sam przyszedłem na świat w Oriencie,
jak moi bracia i siostra,
i byłem urodzonym niedowiarkiem.
Ale gdy teraz patrzę dokoła
na wzgórza pokryte wrzosami...
widzę, że miał rację.
To niepowtarzalne.
Dziękuję za wasze powitanie.
I dziękuję
za przypomnienie, że jestem i będę do końca swych dni -
Szkotem.
Panie burmistrzu.
Zanim pozwoli pan odejść Ericowi...
Czy to prawda, że główny punkt programu dopiero się odbędzie?
Mistrzostwo w biegu na 200 jardów.
Tradycyjnie jest to ostatnie wydarzenie naszego zjazdu.
Może jeśli znajdziemy odpowiedni strój,
to namówimy najlepsze skrzydło Szkocji, aby pokazał nam swoje natarcie?
Co ty na to, Eric?
Do startu!
Gotowi!
A nie mówiłem, Eric? Nie mówiłem?
Z pewnością odrobina liberalności nie zaszkodzi.
Sandy, w Królestwie Bożym nie panuje demokracja.
Bóg nie stara się o ponowne wygranie wyborów.
Nie ma tam dyskusji, rozważań,
referendów w celu ustalenia, którą wybrać drogę.
Wiadomo, co słuszne, a co niesłuszne,
jest jeden władca absolutny.
- To znaczy dyktator. - Owszem, ale dobrotliwy, kochający.
A co z wolnością wyboru?
Wybór zawsze istnieje, Sandy.
Nikt cię nie zmusza, żebyś szedł za tym.
- Wiesz, jaki dziś dzień? - Aha.
- No, jaki? - Niedziela.
Czy Dzień Pański jest po to, żeby grać w futbol?
Nie.
- Wstajesz wcześnie rano? - Mama budzi mnie o siódmej.
To wtedy zagramy, co ty na to?
Panie Liddell, a mogę przyjść z moim tatą?
Pewnie. Przyprowadź całą rodzinę.
Dam wam pięć goli przewagi.
Musisz złapać pociąg o dziewiątej.
Jest mnóstwo czasu.
Chcesz, żeby chłopak wyrastał myśląc, że Bóg psuje zabawę?
Chciałbym wznieść toast.
Za rodzinę Liddellów,
których mam szczęście nazywać przyjaciółmi.
Wielebny J.D., pani L., młody Erneście.
Bon voyage i szczęśliwego powrotu do Chin.
Oby nadchodzące lata przyniosły wam szczęście i satysfakcję.
A tych, co pozostają, niech Bóg ma w swej opiece,
niech im da natchnienie
i doprowadzi ich do chwały.
Dziękuję, Sandy. To było bardzo miłe.
Teraz liczę na ciebie, że ich uchronisz przed złym zachowaniem.
To na pewno, pani L. Jak tylko coś przeskrobią, to zaraz opiszę to w pocztówce.
Przeczyta to pani, zanim zdąży pani wymówić słowa "Marco Polo".
Wydasz fortunę na znaczki.
Nie martwcie się. Będę strzegł moich inwestycji.
Będę was mocno trzymał w karbach.
Trzeba będzie się pilnować.
Jesteś szczęśliwym młodzieńcem, Ericu.
Jesteś wielce utalentowany.
I twym świętym obowiązkiem jest dobrze to wykorzystać.
Tato ma rację. Biegaj tak jak umiesz, w sile i prawdzie.
Misja może tylko zyskać na twoim sukcesie.
Potrzeba nam teraz umięśnionego chrześcijanina,
żeby ludzie zauważyli.
Na ile jesteś dobry, Ericu?
Sandy uważa, że w ciągu miesiąca będzie reprezentantem Szkocji.
A potem to już... bez granic.
To znaczy?
Może igrzyska olimpijskie?
Eric, Boga można sławić obierając kartofle,
jeśli robi się to doskonale.
Nie idź na żaden kompromis. Kompromis to język diabła.
Biegaj w imię boże,
a świat niech patrzy i się dziwuje.
MITYNG LEKKOATLETYCZNY,
PO KTÓRYM PRZEMÓWI MlSJONARZ EWANGELICKl, ERIC LIDDELL
Oprzyj się na Nim, a łaska cię nakarmi.
Zaufaj, a twa ufność udowodni...
Jezus jest życiem i Jezus miłością.
Żyj prostym życiem,
w łasce bożej.
Podnieś swe oczy
i odszukaj Jego twarz.
Tam ujrzysz drogę życia.
SZKOCJA - IRLANDIA
SŁYNNY MÓWCA MIĘDZYNARODOWY ERIC LIDDELL Z CAMBRIDGE
DZIŚ O 18.00
Przybyliście tu dzisiaj na wyścig,
zobaczyć, jak ktoś wygrywa.
Tak się składa, że wygrałem ja.
Ale chcę, byście zrobili coś więcej prócz oglądania wyścigu.
Chcę, byście wzięli w nim udział.
Porównam wiarę do wyścigu.
Oba są trudne.
Wymagają koncentracji woli.
Energii duchowej.
Przeżywacie uniesienie,
kiedy zwycięzca dobiega do mety,
szczególnie, jeśli postawiliście na niego.
Ale jak długo to trwa?
Wracacie do domu. Może obiad jest przypalony.
Może nie macie pracy.
Więc jak mogę kazać wam wierzyć,
mieć wiarę, wobec realiów życia?
Chciałbym wam dać coś bardziej stałego,
lecz mogę jedynie wskazać drogę.
Nie mam gotowej recepty na wygranie wyścigu.
Każdy biega tak jak umie,
kobiety i mężczyżni.
A skąd bierze się siła, aby wytrwać do końca biegu?
Z wewnątrz.
Jezus rzekł:
"Królestwo Boże pośród was jest".
"Jeśli z całego serca zapragniecie mnie ujrzeć,
na pewno mnie odnajdziecie".
Jeśli oddacie się całkowicie
miłości Chrystusa,
to pobiegniecie nie zbaczając z toru.
Czołem! Dzięki, że przyszliście.
To ból.
Bezsilność.
I gniew.
Czujesz się poniżony.
Czasami mówię sobie: "Spokojnie, to tylko twoja wyobraźnia".
Potem znów wyłapuję to spojrzenie.
Na skraju jakiejś uwagi.
Wyczuwam zimne wahanie w uścisku dłoni.
To jest mój ojciec.
Żyd z Litwy.
Jest tu obcy.
- Cudzoziemski jak frankfurterka. - Na dodatek koszerna!
Kocham go i podziwiam.
On czci ten kraj.
Z niczego stworzył tyle, ile uznał za potrzebne,
żeby z synów zrobić prawdziwych Anglików.
Mój brat jest lekarzem.
Przoduje w swojej dziedzinie.
- Który to? - Ten z pejsami to ja, za nim.
Nigdy mu niczego nie brakowało.
Mnie tak samo.
Uczęszczam na najlepszy uniwersytet w całym kraju.
Ale stary zapomniał o jednym.
Ta jego Anglia jest chrześcijańska
i anglosaska.
I takie są tu korytarze władzy.
A ci, którzy po nich chodzą, strzegą ich zazdrośnie i jadowicie.
Dobrze, że studiujesz prawo. Jesteś niezłym adwokatem.
Rzadka przewaga etniczna. Dar mocnej gęby.
I co dalej? Będziesz robił dobrą minę do złej gry?
Nie, Aubrey.
Zmierzę się z nimi. Ze wszystkimi.
Z jednym po drugim.
I zbiję ich z nóg.
A oto i Anglik!
A oto i Anglik.
Bo sam o sobie tak powiedział
i bardzo dobrze, że to wiedział.
A oto i Anglik.
Anglia wzywa na zawody sprinterskie.
Donosi nasz specjalny korespondent.
Zdecydowana wygrana gwiazdora z Cambridge.
Potrójne zwycięstwo Abrahamsa.
Donosi nasz specjalny korespondent.
I mimo wielkiej pokusy
by wyjechać gdzieś na zakusy,
pozostaje nadal Anglikiem.
Pozostaje
Anglikiem.
I mimo wielkiej pokusy
by wyjechać gdzieś na zakusy.
KWARTET Z CAMBRIDGE DOMINUJE W ZAWODACH
Pozostaje nadal Anglikiem.
Pozostaje
Anglikiem.
Brawo!
Brawo, Harold!
SZKOCKIE STOWARZYSZENIE LEKKOATLETÓW
SZKOCJA - FRANCJA
Liddell 4-1!
Czego pan sobie życzy?
25 funtów na Liddella.
Pan Mussabini, jeśli się nie mylę.
Nazywam się Keddie. Pułkownik John Keddie.
- Jestem... - Prezesem szkockiego AAA.
Wiem i miło mi pana poznać.
- Jak noga? - W porządku.
Fatalny upadek.
Enchante. Powodzenia.
Jest pan oczywiście bardzo mile widziany.
Ale obowiązuje tu kodeks ściśle amatorski.
Niech się pan nie martwi, pułkowniku.
Jestem tu wyłącznie jako obserwator.
O, świetnie. Byłem pewny, że pan zrozumie.
A więc do boju!
Życzę przyjemnych zawodów.
Zawodów? To chyba żarty.
Widziałem zamieszki lepiej zorganizowane.
Szkocja, Szkocja!
Panowie, do startu.
Gotowi.
Wstawaj, chłopcze. Wstawaj.
Nie da rady.
Tylko poczekaj. Niech się otrząśnie.
Dalej, Eric!
Cofnąć się!
Świetnie się spisałeś, synu.
Pójdę po jego ubranie.
Niech pan dba o swojego chłopca, panie McGrath.
Bo drugiego takiego już pan nie znajdzie.
Nie był to najładniejszy wyścig, jaki widziałem, panie Liddell.
Ale z pewnością najodważniejszy.
Podnieś go. Ostrożnie.
Podeprzyj go na ramieniu.
Panie Mussabini.
Pan Abrahams, jeśli się nie mylę?
Przejechał pan 300 miI po to, żeby mnie zobaczyć?
Pana i Liddella.
Słyszałem, że wy dwaj jesteście najlepsi.
A teraz co pan myśli?
Eric Liddell?
Nigdy nie widziałem takiego pędu, takiego oddania u biegacza.
Biega jak dziki zwierz.
Wyprowadza mnie z równowagi.
Powinien.
On mnie przeraża do skraju wytrzymałości.
Chcę, żeby pomógł mi pan zmierzyć się z nim.
Czy jest pan żonaty, panie Abrahams?
Nie. Dlaczego?
Cóż,
kiedy spotka pan właściwą dziewczynę,
jak się pan poczuje, jeśli ona pierwsza się oświadczy?
Widzi pan, panie Abrahams,
trener jest jak pan młody,
to on powinien wyjść z propozycją.
Panie Mussabini,
umiem szybko biegać.
Przy pańskiej pomocy mógłbym biegać nawet szybciej.
Może szybciej niż ktokolwiek na świecie.
Chcę wygrać medal olimpijski.
Widzę go.
Czeka na mnie.
Ale sam go nie zdobędę.
Synu, w mojej profesji jest stare przysłowie.
Jak Bóg nie zaradził, to człowiek nie poradzi.
Zostaw to mnie.
Będę cię obserwował. Jeśli uznam, że mogę ci pomóc...
jeśli rzeczywiście zobaczę, że tam czeka medal,
to wierz mi, nie będę marnował czasu.
I kiedy znów się spotkamy,
to ja będę żebrał u ciebie.
Więc będzie mnie pan obserwował?
Synu, jeśli okażesz się dobry,
to cię rozłożę na cholerne kawałki.
Dziękuję.
Nieostrożne trzy małe uczennice
Uczone przez zakonnice
Wyrwały się spod kurateli
Trzy małe uczennice
Jedna została panną młodą
Dwie poszły za nią, za jej zgodą
Trzy uczennice ze swą urodą
Trzy małe uczennice
Jedną już odejmijcie
Dwie uczennice pozostały
Pewno nie będą długo czekały
Trzy małe uczennice
Nieostrożne trzy uczennice
Uczone przez zakonnice
Wyrwały się spod kurateli
Trzy małe uczennice
- A nie mówiłem? Dziewczyna jak brzoskwinia. - Jest fantastyczna.
Brawo!
Idzie im świetnie.
Nie znam się na tym, ale podoba mi się.
- A tobie, J.B.? - Robiłem lepsze przedstawienia.
- No to wymień kilka, jak pamiętasz. - Nie pamiętam!
A więc jednak mięknie serce z kamienia.
- Mówisz, że ścięło go z nóg? - Z nóg? On stracił głowę.
- Nie słucha głosu rozsądku. - Biedak się zakochał!
Ledwo co ją poznał. Ja ją wielbię od lat.
- A propos, gdzie on się podział? - Poszedł ją zaprosić na kolację.
- Ależ na Jowisza! - W antrakcie?!
- Dziękuję. To dla mnie? - Och, Haroldzie.
Cudowne.
A więc?
- A więc co? - Rozmawiałeś z nią?
Tak.
- Przyjdzie? - Tak.
- Na kolację? - Tak.
Jej młodszy brat szaleje za lekkoatletyką. Zawsze o mnie mówi!
Monty, lepiej weź mój kieliszek. Coś czuję, że będziesz go potrzebował.
Wybacz, Monty.
Tak, bardzo panu dziękuję.
Tak, oczywiście.
Dobry wieczór, panno Gordon!
Słyszałem, że święci pani triumfy.
Co to za facet?
Krytyk muzyczny z gazety.
- Stary nudziarz. - Wygląda na to, że mu się podobało.
Nie sądzę.
Zawsze tak mówią. A truciznę wylewają na papier.
- Dziś wyszło nie najlepiej. - Co? Byłaś wspaniała!
Dziękuję.
Jedna z moich małych uczennic wpadła z gondolierem.
Musieliśmy dzisiaj wystawić dublerkę. To trio...
- To co zwykle, panno Gordon? - Dziękuję, Toffy.
Dla pana?
Dziękuję.
To pan Abrahams. Bardzo sławny biegacz.
Dziś po raz pierwszy próbuje twojej specjalności.
- Mam nadzieję, że zasmakuje panu. - Na pewno.
A więc do dna!
To sekretna receptura Toffy'ego,
coś w rodzaju koktajlu de maison,
więc lepiej niech ci zasmakuje.
- Znakomity. - No proszę, Toffy!
Masz przyjaciela na całe życie.
Poproszę o moje ulubione danie.
- To samo. - Z przyjemnością.
Co zamówiłem?
To niespodzianka.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
A więc... Wielki Harold Abrahams.
Mój brat oszaleje z zazdrości.
Mój też.
Nie wyglądasz na bezwzględnego.
A powinienem?
Według mojego brata. Tim mówi, że dlatego zawsze wygrywasz.
- Dlaczego biegasz? - Dlaczego śpiewasz?
To moja praca.
Nie, to głupie. Robię to, bo kocham śpiewać.
A ty kochasz biegać?
To raczej uzależnienie. Przymus wewnętrzny. Broń.
- Przed czym? - Chyba przed tym, że jestem Żydem.
Nie mówisz tego poważnie.
Nie jesteś Żydówką,
inaczej byś nie pytała.
Bzdury!
Ludzi to nie obchodzi.
W każdym razie to, że jesteś Żydem, w niczym ci nie zaszkodziło.
Odczuwam połowiczną deprywację.
To brzmi bardzo mądrze. A co to znaczy?
To znaczy, że doprowadzają mnie do wodopoju, ale nie dają mi pić.
Ale z ciebie dziwak, panie Haroldzie Abrahams.
Dziwak...
ale fascynujący.
Przystanę na "fascynujący".
Chyba życie nie jest aż tak ponure?
Dziś wieczór - nie.
Jesteś taka piękna.
Ty też.
Le pieds de porc anglais, madame.
Świńskie ratki.
O, mój Boże.
LONDYN 1923
Na peron drugi wjeżdża pociąg pośpieszny
"Latający Szkot" z Aberdeen.
7.30, panie Liddell! Punktualnie 7.30.
Bardzo proszę. Gorąca herbata z tostem.
Wspaniale.
- Dobrze pan spał? - Jak kamień.
Musi pan mieć czyste sumienie.
Wręcz przeciwnie.
- Jesteśmy już na miejscu? - Tak, panie. Właśnieśmy dojechali.
O, a tu gazeta, z pańskim zdjęciem.
Wygląda na to, że oczekują wielkich rzeczy.
Doprawdy?
- To dla ciebie. - Wielce zobowiązany.
Nie ma pośpiechu. Ma pan całą godzinę, zanim pana wyrzucą.
- I powodzenia dziś po południu. - Dziękuję.
Pobudka, panie. Stacja King's Cross.
ABRAHAMS MÓWI: "JESTEM GOTOWY"
Ej, panie Abrahams. Szkot też jest gotowy.
Pan Abrahams?
Pan Liddell.
Życzę panu wszystkiego najlepszego.
Dziękuję. I niech wygra najlepszy.
Do startu.
Gotowi.
Nadzwyczajne.
Harold.
To jest idiotyczne.
Przegrałeś wyścig, a nie walkę o życie. Nikt nie umarł.
Na miłość boską, Harold, otrząśnij się. Zachowujesz się jak dziecko.
- Przegrałem. - Wiem!
Byłam tam, zapomniałeś? Widziałam.
To było wspaniałe.
Ty byłeś wspaniały.
On był wspanialszy, to wszystko.
W tym dniu wygrał najlepszy.
Musiałem się na niego obejrzeć.
A to podstawowy błąd. Nigdy się nie oglądaj.
Miał przewagę. Nic nie mogłeś zrobić. Wygrał sprawiedliwie.
Na tym koniec, Abrahams.
Jeśli nie umiesz przegrywać, to może tak lepiej.
Nie biegam po to, żeby przegrać.
Biegam, żeby wygrać.
Jeśli nie mogę wygrać, nie będę biegał.
Jeśli nie będziesz biegał, to nie wygrasz.
Zadzwoń, jak się nad tym zastanowisz.
Sybil...
Nie odchodź.
Po prostu nie wiem, co robić.
Spróbuj dorosnąć.
Harold.
Jesteś wspaniałym mężczyzną.
Biegłeś jak jakiś bóg.
Byłam z ciebie dumna. Nie zawstydzaj mnie.
Tu nie chodzi o to, że przegrałem, Syb.
Eric Liddell to dobry człowiek i dobry biegacz.
Chodzi o mnie!
Po całej pracy, jaką w to włożyłem,
Bóg raczy wiedzieć, do czego mam dążyć.
Żeby go pokonać następnym razem.
Sybil, nie umiem szybciej biegać.
Panie Abrahams!
Mogę pana przyśpieszyć o dwa metry.
Charlie Paddock.
Kalifornijska kula armatnia. Najszybszy człowiek świata.
Zwycięzca na 100 metrów w Igrzyskach Olimpijskich
- w 1920 roku w Antwerpii. Czas? - 10,3.
Jackson Scholz,
piorun nowojorski.
Drugie miejsce w Igrzyskach z 1920 roku.
Przegrał, bo obejrzał się na prawo.
Patrz, tu jest finisz. Widzisz?
Paddock przeskakuje wprost na taśmę.
To spojrzenie kosztowało Scholza zwycięstwo.
- Czy Scholz jest najszybszy? - 10,3... 4.
Eric Liddell. Cóż, wiesz o nim wszystko.
Patrz na nich.
MyśI o nich. Oddychaj nimi.
Chcę, żeby ich twarze wpijały się w ciebie, kiedy tylko zamkniesz oczy.
Latający Szkot jest pierwszy. To cholernie zabolało.
Co, Eric Liddell?
Z nim nie będzie problemu.
To świetny biegacz, ale na dłuższy dystans.
- Nie nadaje się na sto metrów. - Dałbym się nabrać!
Aha, jest szybki.
Ale nie pobiegnie dużo szybciej, nie ze zrywu. On biegnie z trzewi.
Z samego serca. Z głębi.
Krótki sprint biega się na nerwach.
- Jest stworzony dla neurotyków. - Dziękuję bardzo.
Nie, poważnie. Trzewia można cisnąć, wymęczyć, ale nerwy można wyostrzyć.
Paddock, Scholz i Eric Liddell.
Proszę tu podejść, panie Abrahams.
Czy wiesz, dlaczego ostatnio przegrałeś?
Bo wyciągałeś za duże kroki.
Zaledwie parę cali.
Te monety oznaczają kroki w stu metrach.
Masz jeszcze dwie monety, panie Abrahams?
Może uda nam się je znaleźć.
Jak już mówiłem,
za duże kroki.
Śmierć dla sprintera.
Za każdym krokiem uderzenie w twarz.
Opóźnia cię.
Właśnie tak.
Właśnie tak...
I tak!
Teraz...
Wyobraź sobie, że biegniesz po rozgrzanych cegłach.
Jeśli zbyt długo zostawisz stopy na powierzchni, to się sparzysz.
Do góry, do góry, lekko, lekko! Lekko jak piórko.
Gotowy!
Nie! Nie zostawiaj z tyłu głowy!
Wyprostuj! Jeszcze raz.
Właśnie tak!
Szybciej!
Wyprzedź samochód!
Dalej! Dalej!
Dalej! Tak trzymaj!
Rytm, panie Abrahams, rytm!
Trening, trening, trening. Nic innego nie słyszę.
Wierzysz w to, co tu robimy, czy nie?
Jennie, przepraszam.
Spóźniłem się. Przepraszam.
- Wszystko ładnie, pięknie, Eric. - Przecież przeprosiłem.
Mnie. Ale to nie mnie obraziłeś.
Nie przejmuj się!
Bóg nie pogniewa się o to, że uciekł mi autobus.
Tak, Eric, uciekł ci autobus. A dlaczego?
Bo myślami nie jesteś przy nas.
Myślisz tylko o biegach, zawodach, medalach i o tempie.
Jesteś tak przepełniony, że nie możesz ustać spokojnie.
Jennie!
Nie przejmuj się tak.
Jednak się przejmuję, Eric.
Boję się o ciebie.
Boję się, jaką szkodę może ci to wyrządzić.
Panie Liddell, czy mogę prosić o autograf?
Oczywiście.
Wybierz, którym piórem.
- Proszę. - Dziękuję.
Jennie, chodźmy na spacer. Chcę ci coś powiedzieć.
Jest tu przepięknie, prawda, Jennie?
Edynburg. Będzie mi żaI go opuścić.
Zdecydowałem.
Wracam do Chin.
Zostałem przyjęty do służby misjonarskiej.
Och, tak się cieszę!
Przedtem muszę jeszcze zaliczyć trochę biegów.
Jennie...
Jennie, musisz zrozumieć.
Wierzę, że Bóg stworzył mnie w pewnym celu.
Dla Chin.
Ale dał mi też dar szybkości.
I kiedy biegam... czuję, że sprawia Mu to przyjemność.
Gdybym rzucił bieganie, to bym Go obraził.
Miałaś rację.
To nie tylko zabawa.
Wygrać to znaczy uhonorować Boga.
Jennie...
Muszę skończyć studia.
Tyle pracy.
Potem Paryż.
Igrzyska Olimpijskie.
Po prostu nie starczy mnie do wszystkiego.
Proszę, żebyś sama poprowadziła misję
do tego czasu.
Czy możesz to dla mnie zrobić?
Andy, straciłam go.
Nie umiem do niego dotrzeć.
Cierpliwości, dziewczyno.
Mówi, że musi przestać o mnie myśleć.
Gdyby mnie kochał, to tak by nie mówił.
Syb.
Zdaje mu się, że cały świat jest przeciwko niemu.
Teraz ma szansę, żeby się sprawdzić.
Niczego ponadto nie widzi ani nie słyszy. Nawet ciebie.
Wiem, że to trudne, ale po prostu musisz spróbować to zrozumieć.
- Dlaczego? - Ponieważ jest tym, czego pragniesz, mam rację?
A ty?
I Stallard, i Aubrey?
Wyście się nie zmienili. Choć wy też macie szansę.
Być wśród najszybszych, ale nie najszybszym.
Najszybszym człowiekiem świata.
Ojciec nigdy nie nauczy się, jak to robić.
To nieśmiertelność.
Pomyśl, co to oznacza dla takiego człowieka jak Harold.
Cóż, dla mnie to tylko zabawa. Nie jest mi to potrzebne.
"Odrzuć wszelkie troski" i tak dalej.
Ale dla Harolda to sprawa życia i śmierci.
- A więc mogę tylko czekać? - Tak.
I módl się, do diabła, żeby wygrał.
A jak nie wygra?
Nie martw się na zapas, staruszko.
Nie widziałem mężczyzny tak zakochanego jak Harold.
Tyle tylko, że jestem trochę zazdrosny.
Och, Andy.
- Panno Gordon, parasolka. - Dziękuję, Mildred.
Powodzenia wieczorem.
Cholerny głupiec!
Zawsze myślałem, że to Irlandczycy mają szczęście.
- John, do teatru Savoy. - Tak, proszę pana.
Wyśmienicie.
Mildred, przynieś moje buty do biegania.
Gotowe, milordzie.
Słuchaj, Coote, powiesz mi, czy rozlałem kroplę.
Mogę dotknąć, ale nie rozlać.
Życie ucieka, Abrahams.
Życie ucieka.
Ale ta nasza wspaniała, stara uczelnia dostarcza nam pewnych pociech.
Powiedziałbym bezmiernych, sir.
Mogę więc założyć, że byłbyś niepocieszony, gdybyś odkrył,
iż twe zachowanie lub postępowanie jest przyczyną jej smutku?
Naturalnie, sir. Byłbym bardzo niepocieszony.
To dobrze. Byłem tego pewny.
U nas w Cambridge zawsze byliśmy dumni ze swej atletycznej postawy.
Zawsze wierzyliśmy, że nasze gry są niezbędne
do uzupełnienia edukacji Anglika.
Kształtują one charakter.
Rozwijają odwagę, uczciwość i zdolności przywódcze.
A co najważniejsze, nienaruszalnego ducha lojalności,
koleżeństwa i wzajemnej odpowiedzialności.
- Zgodziłbyś się z tym? - Tak, na pewno.
Obawiam się, że na łonie tej uczelni zrodziło się podejrzenie -
a mówiąc ci o tym, w żaden sposób
nie podważam twych osiągnięć, z których się wszyscy cieszymy -
że w swym entuzjazmie w dążeniu do sukcesu
być może zatraciłeś wizję niektórych z tych ideałów.
Mogę spytać, jaką formę przybiera ta nielojalność, ta zdrada?
- Och, nie ma mowy o zdradzie! - Wspomniano słowo smutek.
Mówi się, że używasz osobistego trenera.
Pana Mussabini, tak.
- Czy to Włoch? - Tak, jest włoskiego pochodzenia.
- Rozumiem. - Ale nie jest całkowicie Włochem.
- Cieszę się, że to słyszę. - Jest pół-Arabem.
Mamy rozumieć, że zatrudniasz owego pana Mussambini na zasadzie profesjonalnej?
Sam Mussabini jest najlepszym, najbardziej zaawansowanym,
jasno myślącym trenerem lekkoatletyki w tym kraju.
Czuję się zaszczycony, że udziela mi swojej uwagi.
Niemniej jednak jest profesjonalistą.
A czym miałby być? Jest najlepszy.
Ale w tym miejscu, panie Abrahams, nasze drogi niestety się rozchodzą.
Widzisz, ta uczelnia wierzy, że droga amatorska
jest jedyną drogą prowadzącą do satysfakcjonujących rezultatów.
Jestem amatorem.
Ale masz profesjonalnego trenera.
Nabrałeś profesjonalnego nastawienia.
W ostatnim roku koncentrowałeś się na rozwinięciu własnej techniki
w długotrwałej pogoni, że się tak wyrażę, za indywidualną chwałą.
Nie jest to program sprzyjający rozwijaniu ducha zespołowego.
Od początku do końca jestem człowiekiem Cambridge.
Od początku do końca jestem Anglikiem.
To, co osiągnąłem i co zamierzam osiągnąć, jest dla mojej rodziny,
mojej uczelni i mojego kraju.
I czuję się bardzo dotknięty sugestią, że jest inaczej.
Twoim celem jest wygrana za wszelką cenę, czyż nie tak?
Za wszelką cenę - nie. Ale dążę do wygrania w ramach regulaminu.
Może wolałby pan, abym grał jak dżentelmen i przegrał?
Wolałbym to, niż abyś grał jak jakiś sklepikarz.
Mój drogi chłopcze, twoje podejście jest - wybacz, że tak powiem - nieco plebejskie.
Należysz do elity
i dlatego powinieneś odpowiednio postępować.
Dziękuję, sir,
za pańską gościnę.
Był to wielce oświecający wieczór.
Dobranoc panu.
Wiecie, panowie,
pragniecie zwycięstwa tak samo jak ja.
Ale osiągniętego z pozorną łatwością bogów.
Wyznajecie archaiczne wartości wpajane dzieciom w prywatnej szkole.
Oszukujecie tylko samych siebie.
Wierzę w pogoń za doskonałością
i w sobie poniosę przyszłość.
Proszę, Hugh, oto twój Semita.
Inny bóg.
Inny ceI wędrówki.
Haroldzie! Haroldzie! Weszliśmy.
Wszyscy! Ty, Henry, Andy i ja, wszyscy żeśmy weszli!
Ty na 100 i 200 metrów, Andy na 400 i przez płotki,
Henry na milę, a ja na terenowy z przeszkodami.
Witaj, Paryżu!
Eric Liddell też wszedł.
Rywale spod tej samej flagi.
Masz szansę na rewanż, co?
Nie mogę się doczekać.
Witamy w Dover, lordzie Birkenhead.
Czy jankesi są tak dobrze wytrenowani,
że wytrą podłogę naszymi chłopakami?
Na pewno jest prawdą, że Amerykanie przygotowali się poważnie,
może zbyt poważnie, na odniesienie sukcesu.
Ale czujemy, że na swój niewyszukany sposób, zdołamy im się przeciwstawić.
Czy myśli pan, że drużyna brytyjska ma jakieś szanse
przeciwko takim amerykańskim zawodnikom jak Charlie Paddock i Jackson Scholz?
Wy Amerykanie macie mistrzów światowych,
ale te zawody odbywają się w Europie, a nie w klimacie Stanów Zjednoczonych.
Warunki paryskie na pewno będą bardziej krzepkie,
bardziej wojownicze i z pewnością bardziej rycerskie.
Lordzie Birkenhead, czy jankesi są tak dobrze wytrenowani,
że wytrą podłogę naszymi chłopakami?
Panowie Abrahams, Liddell i Lindsay...
To godni was przeciwnicy.
Eric!
Chyba nie przyjechałeś ze Szkocji, żeby mnie odprowadzić, co?
Nie. Sam siebie odprowadzam.
Chodź szybko, bo nam łódź odpłynie.
Hej, panie Liddell! Jakie ma pan szanse przeciwko Abrahamsowi?
Zrobię, co w mojej mocy. Na mniej mnie nie stać.
Panie Liddell!
Co pan sądzi o niedzielnych przedbiegach?
- Co takiego? - W niedzielę!
Myśli pan, że pobijecie Amerykanów?
Oto pan Abrahams! Jest tam!
- Panie Abrahams! - Nie mam czasu.
Cześć, Jeremy.
- Wygra Gilbert i Sullivan. - Bardzo dziękuję.
- Harold! - Sybil.
- Przyszłam życzyć ci powodzenia. - Cieszę się.
Wszystko rozumiem. Chciałam, żebyś wiedział.
Będę na ciebie czekała.
Niech się pan pośpieszy, panie Abrahams. Statek za chwilę odpływa!
Muszę już iść. Zobaczymy się za trzy tygodnie.
Pa.
Uwaga na stopień. Chcemy, żeby pan dojechał w jednym kawałku.
- Kiedy się dowiedziałeś? - Nie czytałeś gazet porannych?
Przedbiegi na 100 metrów są w niedzielę po ceremonii otwarcia,
półfinały i finały kilka dni póżniej.
To tylko przedbieg.
Czy to robi jakąś różnicę?
Aha, robi.
I choć miałaby was opanować pokusa,
aby paradować po ulicach Paryża w świeżo nabytych kreacjach -
a jest to pokusa trudna do odparcia -
w imieniu Komitetu Olimpijskiego proszę was,
abyście odłożyli ten pokaz mody
do zakończenia ceremonii otwarcia.
Pragnę wam przypomnieć,
że jesteście grupą wybrańców.
Stanowicie niewątpliwie
największą siłę atletyczną, jaka kiedykolwiek opuściła to wybrzeże.
Staniecie twarzą w twarz z czołówką światową-
brązową i żółtą, białą i czarną,
młodą i żarliwą tak jak wy,
z flotyllą stóp i o silnych kończynach,
z każdego cywilizowanego kraju na powierzchni ziemi.
Nie wątpię w to,
że wywiążecie się ze swych zadań honorowo i... z dystynkcją.
Życzę wszystkim powodzenia.
Myślami nie jesteś przy nas.
Myślisz tylko o biegach, zawodach, medalach i o tempie.
Jesteś tak przepełniony, że nie możesz ustać spokojnie!
Jennie! Nie przejmuj się tak.
Jednak się przejmuję, Eric. Boję się o ciebie.
Boję się,jaką szkodę może ci to wyrządzić.
- Wiesz, jaki dziś dzień? - Aha. Niedziela.
Czy Dzień Pański jestpo to, żeby grać w futbol?
Podejmujesz się strasznego kroku, Liddell.
Cała Brytania będzie cię oglądać.
Nie jestem pewny, czy zrozumieją.
Nie jestem pewny, czy sam rozumiem.
Sam też nie jestem pewny, sir.
Ostatnie trzy lata poświęciłem całkowicie bieganiu
po to, żeby znaleźć się na tym statku.
Porzuciłem rugby.
Ucierpiały studia.
I ciężko zraniłem kogoś, kto jest mi bardzo drogi.
Bo powiedziałem sobie,
że jeśli wygram, to wygram dla Boga.
A teraz siedzę tutaj i niszczę to wszystko.
Ale tak muszę.
Gdybym pobiegł, złamałbym prawo boskie.
Pomyliłem się.
Mój chłopcze, sprawy tak stoją, że nie możesz startować.
Ale jeszcze się nie wyrywaj, Liddell.
Zostaw to mnie.
Nic nie mów. Poczekaj, aż dojedziemy do Paryża.
Porozmawiam z Francuzami.
Mam pewne wpływy
i walczyliśmy razem na wojnie.
Zawdzięczają nam coś niecoś.
Nie rozumiem.
Te żabojady nie mają zbytnich zasad.
Ale w sytuacji takiej jak twoja
nigdy nic nie wiadomo.
Może mi się uda.
Może uda mi się ich przekonać.
Francuzów, sir?
Co mogą zrobić?
Oczywiście przełożyć te cholerne przedbiegi.
Miłego wieczoru.
Dobranoc.
Jak kot
Czaimy się na ofiarę
W strasznej ciszy
Czujemy swą niewiarę
Wszystko zamarło
Słowa więdną w gardle
Słychać by było krok stawiany przez muchę
Hej, przyjaciele, co tniecie przez morza
Zawrzyjcie rozejm z nawigacją
Przed wami inna stacja
Zamieńcie piractwo
Na małe włamanko
Mamo, szkoda, że nie widzisz tej cudownej atmosfery po wyjeździe z Anglii.
Harold przy pianinie nuci ukochanego Gilberta i Sullivana.
Śmiejemy się i odpoczywamy, gadamy o wszystkim oprócz zawodów.
Jesteśmy tu dla Brytanii i dobrze to wiemy.
Ja jestem tu dla ciebie, Mamo.
Dla ciebie i Papy. Mam nadzieję, że będziecie ze mnie dumni.
Każdy z nas
jest gotów dać z siebie wszystko dla tego, co zostawiliśmy za sobą.
"Championi z Ameryki przybijają do Francji".
Oto i Paddock.
Charles Paddock.
- A tam Fitch. - Mój Boże!
A tam Scholz.
Tak, to jest Scholz.
Mamy te same wymiary. Ale on ma siłę w każdym calu.
10,4.
On cię postawi na nogi, Harold!
Będziesz się bronił rękami i nogami!
Charles H. Paddock
i Jackson Scholz.
Najszybsi ludzie świata.
Szybciej!
Jeszcze szybciej, teraz lepiej!
Raz, dwa! Raz, dwa!
Szybciej!
Tak trzymaj, dalej!
Hej, Scholzy!
- Powodzenia, Andy. - Powodzenia, Harry.
Monty.
Wasza Królewska Wysokość, oto
Tom Watson z Nowej Zelandii.
Bardzo mi miło. Przybywa pan z daleka.
Jestem z Oksfordu. Otrzymałem list.
Skoro już tu jestem, zaprosili mnie do udziału.
- Bardzo oszczędnie. Ale czy umiesz biegać? - Spróbuję, sir.
- Co za duch walki. Powodzenia. - Dziękuję.
Królewskie błogosławieństwo.
- Jest nieoceniony. - O, patrzcie! KróI brata się z ludem.
Protokół, Monty. Protokół.
Jest po to, żeby wskazać, co nam wolno i, co ważniejsze, czego nam nie wolno.
Jackson Scholz. Bardzo mi miło.
Eric Liddell.
Dużo słyszeliśmy o panu.
Proszę wybaczyć.
Obawiałem się, że cię tu nie będzie.
Obawiam się, że jestem, sir.
Dobrze. To ci dobrze zrobi.
Rozluźnisz się trochę.
Książę Walii chciałby cię poznać.
Nie.
Nie. Nie, sir.
To nie wyjdzie dobrze.
Liddell... to twój przyszły król.
Odmawiasz podania mu ręki?
Czy twoja arogancja nie zna granic?
Granicą mej arogancji są wymogi mego sumienia.
Dobrze.
Więc umówmy się, że w ten sposób pozostawiamy ci pole manewru.
W porządku, sir.
Świetnie. Zaprowadzę cię do niego.
Wasza Wysokość, mam zaszczyt przedstawić pana Erica Liddella.
Co za przyjemność, Liddell.
Widziałem, jak grałeś w rugby dla Szkocji.
Wbiłeś nam kilka bramek.
Chyba tak.
Cieszę się, że wreszcie mamy cię po naszej stronie.
Świetny popis Lindsaya, nie uważasz?
- Tak, sir. Dobrze się spisał. - Przykład dla nas wszystkich.
Eric, chcę ci przedstawić Jego Miłość księcia Sutherlandu,
prezesa Stowarzyszenia Olimpijczyków.
- Bardzo mi miło. - I naszego przewodniczącego, lorda Cadogana.
Spocznij.
Rozluźnij się.
Cygaro?
Nie, oczywiście. Drinka też nie.
Panowie, oto jak mocne są zasady tego młodego człowieka.
Lord Birkenhead poinformował nas o twoim nastawieniu
do udziału w przedbiegach na 100 metrów.
Czy też lepiej byłoby powiedzieć - do braku udziału?
Tak byłoby lepiej.
Konsultowano się z nami też, w jaki sposób najlepiej podejść do Francuzów.
Do czego nie możemy dopuścić. Iść po prośbie do żabojadów? Nigdy!
To nie wchodzi w rachubę.
To kwestia godności narodowej. Patriotyzmu. Jestem pewny, że rozumiesz.
Tak, sam czułem, że to niepraktyczne rozwiązanie.
Więc czemu, do diabła, nie powiedziałeś?
Jako atleta doceniasz ekonomię wysiłku.
Chciałem brać udział. Byłem gotów spróbować wszystkiego.
Cóż, rozumiejąc sytuację,
postanowiliśmy zaprosić cię na małą pogawędkę,
żeby zobaczyć, czy można jakoś rozwiązać tę sytuację.
Jest tylko jeden sposób.
Będzie musiał zmienić zdanie i wziąć udział w biegu.
Nie mówmy tego, co oczywiste, Cadogan.
Trzeba zastanowić się, jak pomóc temu człowiekowi, aby sam podjął tę decyzję.
Obawiam się, że nic mi nie pomoże.
Nie będę biegał w Dzień Pański i na tym koniec.
Zamierzałem potwierdzić to wieczorem u lorda Birkenheada,
jeszcze zanim zostałem wezwany przed tę inkwizycję.
Nie bądź impertynencki.
Impertynencja jest tam, gdzie próbują wpłynąć na człowieka, by zadał kłam wierze.
Wręcz przeciwnie, Liddell. Apelujemy do twej wiary.
W twój kraj i w twego króla. Do twej lojalności.
Dobrze mówisz. Za moich czasów najpierw był król, a potem Bóg.
A wojna końca wojen była gorzkim tego świadectwem.
Bóg stworzył kraje. Bóg stwarza królów
i zasady rządzenia.
I te zasady mówią, że Dzień Pański należy do niego.
A ja dopilnuję tej zasady.
Panie Liddell.
Jesteś dzieckiem swej rasy... tak jak i ja.
Mamy wspólne dziedzictwo, wspólne więzy i wspólną... lojalność.
Czasami musimy ponosić ofiary
w imię tej lojalności
i bez nich nasze oddanie koronie jest bez wartości.
Dla ciebie nadszedł właśnie
taki czas.
Sir...
Bóg wie, że kocham mój kraj.
Ale nie mogę złożyć tej ofiary.
Wejść!
Wasza Wysokość... Lord Lindsay.
Wasza Wysokość, Cadogan, panowie.
Wybaczcie, że wtargnąłem w ten sposób,
ale jestem w pełni świadom dylematu Erica.
Przepraszam za śmiałość, ale chciałbym zaproponować rozwiązanie.
Proszę.
Tak.
Inny dzień, inny wyścig.
Co, do diabła, ma to znaczyć?
W gruncie rzeczy jest to bardzo proste.
Bieg na 400 metrów. Jest w czwartek.
Ja już mam medal.
Więc może Eric mógłby zająć moje miejsce w tym biegu?
To znakomity pomysł.
Czy możemy pozwolić na zmianę dyscypliny w tak krótkim czasie?
To sprawa dla komitetu.
Komitet to my.
Uważam, że to bardzo dobry pomysł.
David?
Ci, którzy są za, niech powiedzą "tak".
Tak.
Liddell?
- Andy, ja... - Nie ma o czym mówić, stary.
Wszystko, byle cię zobaczyć na bieżni.
Tak.
A więc załatwione.
Drażliwa sytuacja, George.
Dzięki Bogu za Lindsaya. Już myślałem, że ten chłopak nas pobije.
Bo nas pobił, F.E.
- I dzięki Bogu. - Nie bardzo rozumiem.
Ten chłopak, jak go nazywasz, to człowiek o mocnych zasadach
i prawdziwy atleta.
Jego prędkość to tylko przedłużenie jego siły życiowej.
Próbowaliśmy oderwać jego talent od niego samego.
Ze względu na dobro kraju.
Żaden wzgląd nie jest tego wart.
A najmniej duma narodowa obciążona poczuciem winy.
ATLETA: "NIE BĘDĘ BIEGAŁ W NIEDZIELĘ!"
BÓG PRZED KRÓLEM
SZKOT UCIEKA PRZED BIEGIEM NA 100 METRÓW
"Lindsay ustępuje Liddellowi".
"400 metrów dla szkockiego dezertera".
"Pachnie fanatyzmem - podaje oficjalne źródło".
"Człowiek z zasadami - mówi prymas".
"Powinniśmy być dumni".
- A więc to jest Stadion Olimpijski. - Właśnie tak, Sam.
To tak jak byśmy tam byli, prawda?
Lepiej! Zważywszy, że jestem persona non grata.
Aha.
Jak w zegarku, panie Abrahams. Świetna robota.
Jeśli teraz nie wygramy, to nigdy.
Czy jest wszystko, Sam? Wszystko, czego potrzeba?
Tak.
Teraz tylko potrzeba nam niedzieli.
KOŚCIÓŁ SZKOCKI
Czytanie z księgi Izajasza, rozdział 40.
Oto
narody są jak kropla wody u wiadra,
uważa się je za pyłek na szali.
Niczym są przed Nim wszystkie narody,
znaczą dla Niego tyle co nicość
i pustka.
On możnych obraca w niwecz,
unicestwia władców ziemi.
Czy nie wiesz tego?
Czyś nie słyszał?
Pan - to Bóg wieczny,
stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy
ani nie nuży.
Młodzik!
Najstarsza sztuczka świata.
Wiem, Sam.
On dodaje mocy zmęczonemu
i pomnaża siły
omdlałego.
Lecz ci, którzy zaufali Panu,
odzyskują siły,
otrzymują skrzydła
jak orły.
Biegną
bez zmęczenia,
idą
bez znużenia.
Pamiętasz, stary, kiedy pierwszy raz wpadliśmy na siebie?
Jechaliśmy razem taksówką, pamiętasz?
Przy tobie czułem się
sędziwy, obarczony, zgorzkniały...
Nawet lepszy.
Przekalkulowałem się.
Ty, Aubrey,
jesteś dla mnie najpełniejszym człowiekiem.
Jesteś dzielny,
współczujący,
życzliwy.
Zadowolony człowiek.
To twój sekret.
Zadowolenie.
Mam 24 lata i nie znam tego uczucia.
Zawsze gonię za czymś, a nie wiem nawet za czym.
Aubrey, stary. Boję się.
Sam i ja harowaliśmy na to, kłóciliśmy się, zmuszali...
Dzień po dniu.
Widziałeś nas - śmiałeś się, mogę się założyć.
Niezależnie od pogody.
Szaleńcy.
I po co?
Na dwusetce zostałem daleko z tyłu.
W półfinale dałem się nabrać Paddockowi.
Za godzinę znów tam będę.
Podniosę oczy i spojrzę w dół tego korytarza,
wąski pas i 10 samotnych sekund na usprawiedliwienie całego mojego istnienia.
Ale czy mi się to uda?
Aubrey, znam strach przed przegraną.
Ale teraz prawie boję się wygrać.
Drogi panie Abrahams.
Proszę, wybacz, że nie przyszedłem obejrzeć biegu.
Choć bardzo bym chciał.
Jednak wierzę i mam nadzieję, że wygrasz
bieg na sto metrów.
Proszę, idź z pełną determinacją.
I pamiętaj
schylić głowę od pierwszego kroku.
Dobrze się rozgrzej,
a po wystrzale rzuć się na całego.
Użyłbym starych, sprężystych butów z sześcioma kolcami.
Serdecznie życzę powodzenia.
Z poważaniem, Sam Mussabini.
PS: Proszę, przyjmij ten amulet.
Mój stary ojciec ręczył za niego.
Nie żaI ci, Ericu, że nie jesteś tam razem z nimi?
Aha.
Ale nie mam wątpliwości, że słusznie postąpiłem.
Wasza Wysokość, oto pan Bowman ze Stanów Zjednoczonych.
Panie Bowman.
Pan Murchison.
I pan Watson z Nowej Zelandii, już się znacie.
- O, tak. Jak się pan miewa? - Bardzo dobrze, dziękuję.
To dobrze.
- Pan Paddock. - Ach, pan Paddock.
Całą drużynę zapraszam na kolację w moim klubie w Londynie.
Jeśli pan wygra, ja płacę, jeśli wygra Abrahams, pan płaci, zgoda?
Sir, ubił pan dobry interes.
Stoi.
- Powodzenia. - Nawzajem, sir.
Panie Scholz.
A oto nasz Harold Abrahams.
- Powodzenia, Abrahams. - Dziękuję, sir.
Niech pan zrobi, co w pana mocy. Nic więcej nie oczekujemy.
- Powodzenia, Abrahams. - Dziękuję.
Charlie!
Charlie, Charlie!
Głowa w dół.
Uważaj na pierwszy krok.
Pójdź na całego.
Harold!
Synu.
Harold!
Zostaw go. Biedak jest wykończony.
- Ale on wygrał! - Właśnie.
Pewnego dnia, Monty, sam wygrasz.
Zobaczysz, jak trudno to przełknąć.
Proszę.
Przed chwilą dzwoniła pani Abrahams.
Miała telefon z Paryża od Daily Express.
Pan Harold. On wygrał!
Kazała mi pani powiedzieć, że wygrał!
Dziękuję bardzo, Bill.
Panienko, za 15 minut podniesienie kurtyny.
Wygrał, sir.
Dziękuję, Matthews.
"Triumf Abrahamsa".
"Lekkoatleta z kolegium Caius zdobywa niebieską wstęgę olimpijską".
Tak jak oczekiwałem.
Zawsze mówiłeś o sobie, że jesteś bezwzględny. Twardy.
Trochę samotnik, jak ja.
Ale tak naprawdę to jesteś miękki jak wosk.
Przejmujesz się.
Przejmujesz się rzeczami, które są naprawdę ważne.
Gdybyś taki nie był, omijałbym cię z daleka.
Wiesz, dla kogo tam dzisiaj wygrałeś?
Dla nas!
Dla siebie i starego Sama Mussabini.
Czekałem na to 30 cholernych lat.
Harold!
Czuję się jak pępek świata.
A jeśli świat nie ma nic innego do roboty
jak pójść spać, to niech go diabli wezmą!
Bo dziś świat należy do nas,
do ciebie i do mnie,
i nikt nam tego nie odbierze.
Więc jak już masz, czego chciałeś,
idź do domu do swojej dziewczyny i zacznij wreszcie żyć.
Tak?
Za Sama Mussabini.
Największego trenera świata.
Zamów następnego.
Chodź, Sam. Idziemy do domu.
Bieg finałowy na 400 metrów.
Powodzenia. Zobaczymy się po wyścigu.
Co wiemy o tym Liddellu? Może nam zaszkodzić?
Nic z tych rzeczy. To krótkodystansowiec.
Już biegł dzisiaj dwa razy. Padnie.
Po prostu rozłóżcie siły i czekajcie.
Po 300 metrach nastąpi u niego rigormortis.
Będziecie go musieli holować.
Powodzenia, Taylor.
- Uważaj na Liddella. - Trener mówi, że żaden kłopot.
LiddelI próbuje sobie coś dowieść.
To coś, czego taki facet jak trener nigdy nie zrozumie.
Przepraszam.
Jennie!
USA! USA! USA!
W starej księdze jest zapisane: "Tego, który mnie uszanuje,
ja uszanuję".
"Powodzenia. Jackson Scholz."
Więc skąd bierze się siła,
aby wytrwać do końca biegu?
Z wewnątrz.
Dalej, Liddell!
Jennie,
wierzę, że Bóg stworzył mnie w pewnym celu.
Ale dał mi też dar szybkości.
I kiedy biegam,
czuję, że sprawia Mu to przyjemność.
A czy te stopy w pradawnych czasach
Stąpały w Anglii po zielonych wzgórzach?
CHŁOPCY WRACAJĄ DO DOMU
A czy Najświętszy Baranek Boży
Pasał się w Anglii na jej pastwiskach?
A czy wspaniałe boskie oblicze
Zabłysło światłem wśród chmur na wzgórzach?
I czy powstała tu Jerozolima
Poniżej ciemnych szatańskich młynów?
Andy. On wygrał.
Co takiego, staruszku?
Zbił ich z nóg.
HAROLD OŻENlŁ SlĘ Z SYBIL,
ZOSTAŁ NESTOREM BRYTYJSKIEJ LEKKOATLETYKI
I ZMARŁ W STYCZNIU 1978.
ERIC LIDDELL, MISJONARZ,
ZMARŁ W OKUPOWANYCH CHINACH POD KONIEC II WOJNY ŚWIATOWEJ.
CAŁA SZKOCJA POGRĄŻYŁA SIĘ W ŻAŁOBIE.